geselecteerd als gefixeerd bericht
Fietsavontuur door Tunesixeb.
Onze fiets belevenis.
De eerste dagen in op Djerba. Mei 2005. We zijn goed op Djerba aangekomen. En de fietsen hebben het gooi en smijtwerk ook overleefd. We bivakkeren in een oude caravanserrail. Dit was vroeger een overnachtingsplaats voor handelaren die met hun kamelen uit de woestijn kwamen. Er is nauwelijks iets aan verandert, alleen de kamelen zijn fietsen geworden. Er is een stenen verhoging met twee matrassen en om 04.30 worden we gewekt door de imam die in dolby surround het ochtengebed vanaf de minaret verkondigd. Dit 5 maal per dag. 
Morgen gaat het echte werk beginnen. We hebben enkele dagen kunnen wennen aan de temperatuur tussen de 35 en 40 graden en gaan maar eens proberen om daar in te fietsen. Het zal een hele toer worden Via Gabes, Sfax en Sousse gaan we naar Kairouan, ons was verteld voor dat we vertrokken dat het niet te doen was om van Djerba naar Sfax te gaan, maar eigenwijs als we waren wilden we dat toch proberen. De eerste fietskilometers 
Omdat we allebei nog wat moeten herstellen van lichamelijke ongemakken, hebben we vandaag 30 km gefietst, morgen 60 en overmorgen gaan we beginnen. Vandaag nog even een toeristenresort bezocht. We waren meteen genezen en zijn naar de plaatselijke markt gereden om inkopen te doen voor een voedzame maaltijd. Om jullie een indruk te geven wat wij onder voedzaam verstaan hebben we enkele foto’s bijgevoegd van de gebruikte ingredienten. 
Verkast Vandaag zijn we 240 km naar het noorden verkast met een bestelauto die we om 10.00 besteld hadden en die om 13.00 op kwam dagen. Fietsen was geen optie omdat we alleen maar over de snelweg naar Sfax konden. Onderweg kwamen we in een hoosbui terecht. De eerste regen sinds mei. De enige problemen die we nu hebben is het feit dat we al enkele dagen geen alcohol meer gehad hebben. Maar aangezien wij problemen als uitdagingen beschouwen, gaan we dit vanavond oplossen. Drankgebruik toegenomen!!! We fietsen op het moment zo’n 70 kilometer per dag, en brachten een bezoek aan El Jem het best bewaarde amfitheater ter wereld, een echte aanrader. 
Omdat het toch behoorlijk warm is (30 graden) stijgt ons watergebruik ongeveer zoveel als een amerikaanse auto benzine gebruikt. We drinken dus heel wat af en nog steeds niet veel alcohol. Vandaag hebben we onderdak bij een Tunesische familie en hebben een echte lokale maaltijd genuttigd. Vanavond gaan me met de gastheer naar de bar maar hij werkt en kunnen we (mogelijk)ons alcohol peil weer op niveau brengen. We vertrekken morgen richting het binnenland naar de plaats (Kairouan?) waar een kwekerij is van onze Hollandse kennis. Het vervolg We zijn inmiddels via de familie van een Tunesische kennis (wat is de wereld toch klein) in aanraking gekomen met het echte tunesische familieleven. Gastvrijheid waar we in Nederland nog wat van kunnen leren en mannen met baarden kussen, geeft ook een extra dimensie aan de vakantie. We hebben een aantal dagen lang flink kunnen fietsen in een aangename temperatuur van rond de dertig graden en zijn inmiddels in Sbeitla aangekomen. 
Wat tegenviel was de enorme stank van de uitlaatgassen en dito lucht. We hoesten allebei als zware van Nelle rokers. Moet je jezelf voorstellen dat je naar adem hapt omdat je net een steile heuvel aan het beklimmen bent en net voor je boven bent komt er een vrachtauto langs zonder koppakking die zoveel rook achterlaat dat je niet kunt zien of het een luxe of een vrachtauto is. Zoals al eerder gemeld waren we gisteren te gast bij een tunesische familie. We werden door de hele familie ontvangen en kregen meteen een stevige maaltijd voorgeschoteld. Via handen voeten en de oooohs en aaaahs van hebben we een aangenaam onderhoud gehad en we zijn met een tas vol granaatappels en dadelpitten weer vertrokken. Morgen willen we over een van de hoogste bergen van Tunesie fietsen en zoals de foto’s laten zien verbroederen Ton we steeds meer. 
Fietsmanagement Wij gaan er ‘s morgens met het grootste verzet er vol in, schakelen een tandje kleiner als we moe worden, schakelen een tandje bij als we een of meerdere mooie vrouwen zien en houden vervolgens op als we moe zijn of de eerder genoemde vrouwen iets tegen ons zeggen. Drinken doen we van nature al veel. Ons fietsmanagement werkt voor ons in ieder geval goed als je onze afstanden in ogenschouw neemt. Een rondje Gafsa Nadat we gisteren de ruines van de Romeinse stad in Sbleita hadden bezocht zijn we nog naar Gafsa verkast. Voor vandaag hadden we een rondje vanuit Gafsa gepland. Een rondje door een van de mooiste landschappen van Tunesie. Vanmorgen werden we echter geconfronteerd met de genadeloze wraak van de kip die we gisteren naar binnen gewerkt hadden. Eentje van het Salmonella-ras. We wisten dat er een aantal hellingen van meer als 12 procent. Wat we niet wisten was het feit dat de weg alleen in goede omstandigheden met een terreinauto is te gebruiken. We hebben het geweten!!!!! Een onbegaanbare weg met hellingen van 12 procent, 30 graden en allebei diarree. Hierbij kwamen dan ook nog de eerste serieuze confrontaties met de Tunesische honden. Ze bleken geen boodschap te hebben aan: braaf beest of hoe spreekt ie dan. Onze strategie is nu zo hard mogelijk fietsen als we ze tijdens een afdaling tegenkomen en de geweldadige confrontatie op zoeken als we bergopwaarts gaan. Ze zijn hier echter zo vertrouwd mee, dat een steenloze gooibeweging al genoeg is. 
Misschien mocht de indruk ontstaan dat het vandaag een en al ellende was; niets is minder waar. De hellingen waren te doen, poepen kun je overal en de hitte was draagelijk. Daarbij kwam het fantastische landschap, de vriendelijke mensen en een stilte die pijn doet aan je oren. Kortom een prima dag waarop we 72 km gefietst hebben. Richting woestijn We voelen er weinig voor om letterlijk verslag van onze belevenissen te doen, daarom zomaar wat beschrijvingen van indrukken en gebeurtenissen. We hebben voor het eerst kennis gemaakt met de "Blatta Orientalis.L." oftewel de Kakkerlak. Het exemplaar op de bijgaande foto is helaas overleden. De doodsoorzaak is waarschijnlijk te herleiden naar de lokatie waar we hem (of haar) aantroffen; nl de zeem van m’n rennersbroek. 
In Metlaoui hebben we ons in het toeristengebeuren gestort en zijn een halve dag op pad geweest met de Lazzard Rouge. Het is de trein van de laatste Bei (vergelijkbaar met een sultan) van Tunesie. Hij is in 1910 gebouwd en wordt nu gebruikt om toeristen te vervoeren over het spoorlijntje dat gebruikt wordt door de fosfaatmijnbouw. Het decoor waarin het e.e.a. zich afspeelt werd ook gebruikt in "The English Patient" De trein ademde de sfeer van langvervlogen tijden uit. Op de foto Ton op het bordes van de trein. Het kon zo uit de eerder genoemde film geknipt zijn. 
Nu we verder naar het zuiden gaan wordt het fietsen ook zwaarder. Het is zo heet dat we blij zijn met wind van voren i.p.v. in de rug. Gistermiddag 56 km lang door een leeg landschap met alleen de weg en in de verte bergen en een schamel Bedoeinen onderkomen.We ervaren deze 56 zwaarder als 100 km door de Schotse Hooglanden. 
Ook onze buikklachten zijn nog niet verdwenen, zodat we maar even een dag bijtanken in Tozeur. Om de tijd toch op een zinvolle manier in te vullen heeft Ton zich incognito onder de plaatselijke oudere wijzen begeven. Hij is er niet meer vandaan te krijgen !!! We blijven (nog enkele dagen) in Tozeur. De Ramadan is begonnen. Voor ons verandert er niet zo heel veel. Eten deden we vanwege de buikklachten al nauwelijks. Ton is vrijwel gestopt met roken en aan sex denken we nog niet eens meer !!! (tenminste ik) (en ik ook niet hoor) Nefta-Tozeur 
Even bijpraten, De lichamelijke klachten lijken we de baas te worden, maar ja, wat wil je op een dieet van dadels, bananen, brood en yoghurt. Gistermorgen ging ik even uit fietsen (tja, je moet wat als je hier zit) Onderweg tussen de dadelbomen werd hij aangesproken. De conversatie verliep alsvolgt: Said: "Francais" ik: "Hollanda" Said: "Waar in Holland" ik: "Eindhoven" Said: "Helmond, Deurne, Bakel, Boekel, Asten ik: "Asten" Said: "Jij hier komen zitten, lekker praten, tijd genoeg Ramadan 
En ja zoiets hoef je maar een keer tegen me te zeggen. De beste man was nog nooit in Nederland geweest maar wist alles over onze regio. Kievietstraat, Vondellaan en Hotel Westend hij kende ‘t allemaal. Hij bleek de eigenaar te zijn van een dadelboomgaard in de oase. Anderhalve hectare oase met overal water, fluitende vogels en fruitbomen. Abrikozen, citroenen, dadels, bananen, hennabomen, vijen, moerbeibomen enz. In zo’n omgeving moeten Adam en Eva de mist in zijn gegaan. 
De dagbesteding van Said bestond vooral het vanuit een liggende houding instrueren van zijn twee personeelsleden. Hij vertelde dat vorige week Willem_Alexander en Maxima in de oase waren geweest. "Allemaal flauwekoel" volgens Said. Toen hij vroeg waar ik werkte en hem vertelde dat ik dit in Boekel deed, Antwoordde hij met "allemaal halve garen" Naar aanleiding van het bovenstaande willen we even terugkomen op het item "vogels". We hebben tal van vogels gezien die we niet echt konden thuisbrengen. Eentje die we wel konden thuisbrengen was de hop. Iedere keer dat we er een zien vliegt hij krijsend en schijtend weg. We hebben nl. ook leeuwerikken gezien en een roofvogel die we niet thuis konden brengen. Wij worden vaak door emoties overmand ( wa skon, de du zir, valt kapot, nondeju wan end nog) en zien daardoor deze details over het hoofd. Zo merkte ik na het bekijken van de foto,s op, dat er een pootje aan de kakkerlak ontbrak. Nu maakt Ton al enkele dagen handbewegingen die niets met fietsen te maken hebben, en schuift hij steeds van voor naar achter over zijn fietszadel, en wat bleek; Het ontbrekende pootje was achtergebleven in de zeem. Zoals eerder gebleken mengt Ton zich graag onder de plaatselijke bevolking en verdiept zich dan in gewoontes en gebruiken. Deze ochtend heeft hij zich volledig geconcentreerd op het fenomeen "schijnhuwelijk" Hij weet er nu alles van en mocht je over dit onderwerp vragen hebben dan hoort hij ‘t wel. Oh ja, tussendoor hebben we ook nog 60 km gefietst. We zijn naar Nefta geweest. Een afspiegeling van Tozeur maar dan wat authentieker en vrij van toeristen. We voelen ons verplicht om toch enige duidelijkheid te verschaffen over onze inspanningen. Normaal willen we niet te koop lopen met onze prestaties, maar bij U wekt schijnbaar de indruk dat we hier de hele dag achterover tegen een dromedaris geleund in de zon liggen. Niets is minder waar!!! Als voorbeeld de tocht van gisteren. We hebben ongeveer 100 km gefietst, het was 37xb0C, we hadden een harde wind recht van voren, (dit was ook wel lekker)na 63 km de eerste struik en na 68 km de eerste boom. Dit alles gefietst op 6 liter water, 1 rond brood, 4 bananen en een handvol dadels. Schijnhuwelijk. Ton heeft een schijnhuwelijk gesloten met een duitse, in het kleine museum van Tozeur, en het in het Duits vertaald, zijn schijnbruid heeft na deze vertaling gelezen te hebben de benen genomen. 
Bergoasen. De afgelopen dagen hebben we enige bergoases bezocht, Chebika, Tamerza, Mides, zoals alle toeristen moesten we dat ook gezien hebben. Het ligt op 60 km van Tozeur en is een prachtige omgeving om te fietsen. Ook al gaat het op sommige plaatsen steil omhoog. 
Dwars door de zoutzee Chot Djerit. 
Verder zijn we dwars door de zoutzee Chott Djerit gefietst, die weg is 50 km lang met af en toe een koffie hutje, en zo aan de rand van de Sahara beland. Vanaf hier is er duizenden kilometers ver helemaal niets meer. We zijn nu in onderhandeling (zoiets duurt hier dagen) over hoe we onze reis met een schuine doorsteek door de woestijn kunnen voortzetten. Ondertussen hebben we een aardig hotelletje vanwaar we uit het zwembad recht de Sahara inkijken. 
De Sahara in De onderhandelingen zijn succesvol afgerond en we trekken morgen de Sahara in. We krijgen ‘n begeleider, drie dromedarissen plus een reserve mee, de fietsen gingen boven op de dromedaris. We hebben ongeveer 100 km woestijn voor de boeg en doen daar wrsch. 5 dagen over. Als we ook ‘ nachts reizen ‘n dag korter. ‘s Nachts reizen is mogelijk omdat er een wassende maan is. Het nadeel is dat we dan op de dromedaris moeten of lange broek en dichte schoenen i.v.m. schorpioenen en slangen die ‘s nachts actief zijn en zich overdag schuil houden voor de zon. Ton en ik nemen 45 liter drinkwater mee en de begeleider zorgt voor het eten. 
Wij moesten hout zoeken voor het vuur en afwassen, na de zonsondergang gingen we eten,daarna slapen onder de mooiste sterren hemel die ik ooit gezien heb. Er is geen contact met de buitenwereld meer mogelijk, behalve als er militairen op grenscontrole zijn. We kunnen dan gebruik maken van hun antennes. Als we na 5 dagen niet aankomen wordt er naar ons gezocht. 
We vertrekken dus vanuit Zafraan (12 km westelijk van Douz) en hopen zondag aan te komen in Ksar Gislane, 100 km zuidoostelijker. Het is wat lastig om alle indrukken onder woorden te brengen maar samen met de foto*s moet het lukken. We zijn woensdagmorgen vertrokken met 3 dromedarissen 2 begeleiders 45 liter drinkwater en een zak vol tomaten komkommers en bakmeel. Onze fietsen namen de plek in waar wij ombeurten zouden kunnen zitten zodat het betekende dat wij net als de begeleiders moesten lopen. Het bijkomende probleem voor hen was ook nog eens dat de Ramadan is begonnen zodat ze tussen 5 uur smorgens en 6 uur savonds niet mochten eten drinken of roken. 
De indeling en bezigheden verliepen alle dagen ongeveer hetzelfde. Om 4 uur stonden de begeleiders op (chemauxliers is trouwens een veel mooier woord) Ze maakten een kampvuur aten dan hun Ramadanmaal en deden hun godsdienstige verplichtingen en tegen een uur of half 5 kwamen wij uit onze tent gekropen. Een dikke fleece aan en rond het kampvuur aten we het brood op dat even te voren in het vuur gebakken was. Koffie uit de waterketel en vervolgens opbreken en alles weer opladen. 
Bij dit alles zo ontzettend veel vliegen dat je er na iedere hap wel een uit je mond moest halen en in ooghoeken oren neuzen en overal waar ze maar in konden kruipen waren ze te vinden. Wassen en tanden poetsen was uit den boze vonden de chemauxliers. Het was waterverspilling. Over dat laatste dachten wij echter anders. We stonden van onzelf verbaasd hoe snel we onze levensstijl aanpaste aan deze wel erg basale manier van leven. Na een dag rook alles en iedereen al hetzelfde en na twee dagen stonk het al niet meer. Ook andere dingen namen we over van de dromedarissen. Scheten boeren slurpen; nergens keken we nog van op. We liepen meestal rond een uur of zes in het donker aan en konden dan even later genieten van een prachtige zonsopgang. 
Het lopen zelf is nogal vermoeiend. Het grootste gedeelte bestond uit mul zand en er werd vaak om de heuvels heen gelopen zodat iedere hemelsbrede kilometer er vaak twee in de praktijk waren. Na een uur of zes stevig doorlopen stopte we dan rond de middag en nadat de bagage was afgeladen ging iedereen in het zand een schaduwrijke plek zoeken. Deze waren vaak zo schaars aanwezig dat het vaak toch nog een zonnige aangelegenheid werd. Rond deze tijd was het meestal al weer 35 graden. Vaak dronken Ton en ik dan weer voor het eerst eens flink. We vonden ook dat we het niet konden maken om de hele dag doorlopend te eten en te drinken terwijl onze begeleiders daar niet van konden genieten. Als de vliegen het niet al te veel verpestte sliepen we dan een aantal uren. We zette onze tent op en werden door onze begeleiders op pad gestuurd om brandhout te zoeken terwijl zij hun dieren verzorgden. De dromedarissen hebben trouwens 5 dagen land niets te drinken gehad maar dat schijnt geen enkel probleem te zijn. Tegen de klok van vier werden dan de voorbereidingen voor het eten getroffen. Vers brood werd er gebakken en tegen zessen tuurden we met zijn alle naar het horloge om aan te kunnen vallen als de Ramadan het toeliet om te kunnen gaan eten. Het was onvoorstelbaar wat deze woestijnmannen met uiterst primitieve middelen op tafel ( nou ja in het zand) wisten te toveren. 
Rauwkost dadels granaatappel Chorba (stevige Tunesische soep)en Couscous. We hebben al die dagen heerlijk gegeten. We bleven daarna meestal nog enkele uren rond het kampvuur hangen en deden de afwas met woestijnzand. Tegen een uur of acht doken we dan weer onze slaapzak in. De woestijn zelf heeft op ons een onuitwisbare indruk gemaakt. Er is volop leven ook al is dat overdag niet te zien. De chemauxliers attendeerde ons op sporen van jakhalzen gazelles schorpioenen slangen woestijnratten wilde varkens en nog veel meer dieren. De woestijn zelf verandert ook steeds. Dan weer hoge zandduinen dan weer oneindige vlaktes met af en toe een struik. De wind is er steeds. Soms een briesje maar meestal een harde wind die het zand in alles blaast waar het in kan. (het voordeel hiervan is dat de vliegen er dan weer uit komen) De nachten waren heel bijzonder.(dit los van het feit dat ik wel erg dicht langs Ton lag) We wisten allebei dat er veel sterren waren maar zoveel. Gepaard gaande met de oorverdovende stilte is dit iets om nooit meer te vergeten. 
Ksar Gishlane In Ksar Gihlane aangekomen waar we van de dromedarissen en hun begeleiders afscheid hebben genomen. Dit dorp is ontstaan uit een oase en is aan alle kanten nog omgeven door tientallen kilometers woestijn. De Romeinse vesting duidt al op eeuwenlange bewoning. We hebben er luxe overnacht en zijn de volgende ochtend met een Landrover 100 km naar het oosten verhuisd. Dit stuk hebben we helaas ook niet kunnen fietsen omdat de weg onbegaanbaar is voor een gewone auto en zeker voor een fiets met 30 kilo bepakking. 
Nog wat informatie over de woestijnervaring. We hadden in deze 5 dagen de beschikking over 30 flessen bronwater van anderhalve liter. Dit lijkt weinig, en dat vonden wij dus ook, maar met gediciplineerde consumptie hebben we geen moment dorst gehad. Hieruit blijkt maar weer eens hoe makkelijk wij consumeren en wrsch. ook veel meer als dat we daadwerkelijk nodig hebben om ons prettig te voelen. Hemelsbreed was de afstand 85 km maar doordat we om iedere zandduin heenliepen en plaatsen moesten zoeken met hout en voedsel voor de dromedarissen hebben we volgens de chamauxliers ongeveer 150 km gelopen in de 5 dagen. 
Ton is de tweede dag ziek geweest en is hersteld op de dromedaris. Volgens hem en op de conditie van zijn bilnaad afgaande was dat ook niet alles. Hij was zo genezen. De begeleiders vertelden dat zij ook alleen maar op de dromedaris gingen zitten om uit te rusten en ook meestal liepen. De maaltijden waren ook steeds heel licht verteerbaar, wat brood, groenten, soep en couscous, maar geen vlees of andere zware kost. De temperaturen schommelden stevig. Overdag tegen de veertig graden en ‘s nachts kropen we diep in de slaapzak. Er was vaak ook zo’n harde wind dat de tent de hele nacht stond te klapperen. De tent heeft het overigens fantastisch uitgehouden. Gezandstraalt in de storm en geen krimp gegeven. 
Tataouine We zijn in Tataouine beland, waar we weer genieten van hele alledaagse dingen als een douche en een bed. De komende dagen gaan we hier nog wat rondfietsen om de Ksars te bezoeken. Dit zijn (meestal verlaten) dorpen op de top van een heuvel die door hun speciale bouwwijze architectonische hoogstandjes zijn. 
Na anderhalve dag lantefanteren begon het weer te kriebelen. Eindelijk weer fietsen, er moest weer wat adrenaline borrelen. We zijn momenteel in een omgeving waar veel Ksars te vinden zijn. Dit zijn meestal onbewoonde Berberdorpen op de top van een afgeplatte heuvel in een heel typerende bouwstijl. We hebben een rondje van 92 km gemaakt om enkele van deze dorpen te bezoeken. 
We hebben er bewust voor gekozen om de wat meer afgelegen dorpen te bezoeken omdat de dorpen daar nog oorspronkelijker zijn en de meeste toeristen ze nog niet gevonden hebben. Het lijkt alsof de huizen gisteren verlaten zijn. 
Het was niet de makkelijkste dag om te fietsen; in de heuvels met wind tegen was het in de schaduw 35 graden. In de dalen waar het windstil was hebben we 42 graden gemeten. Tergelijkertijd weer eens wat klimmetjes. We moeten ook weten waarom we hier zijn. Morgen nog zo*n dagje maar dan de andere kant op. Terug naar Djerba Eeergisteren hebben we nog een rondje van 60 km gefietst en daarbij een aantal Gorfa’s bezocht. Dit zijn opslagplaatsen van landbouwprodukten die rondom een binnenplaats zijn gebouwd. Ze kenmerken zich door hun unieke bouwwijze. Het doel was vooral om de oogst van graan, olijven en dadels te beschermen tegen diefstal. Ook zagen we een speciaal kerkhof op onze roete. 
Gisteren zijn we per louage vertrokken uit Tataouine. Wat wij dachten dat bewolking was bleek zand te zijn. Het waaide zo hard dat het stof de zon verduisterde. We zijn op de grens van het vaste land en het eiland Djerba uitgestapt en op weg naar de jeugdherberg waar we ons rondje begonnen zijn hebben we nog een museum bezocht en een tweede poging gedaan om de beroemde synagoge te bezoeken. Het is de synagoge die vorig jaar het doelwit was van een terroristische aanslag. Tot de inboedel behoort de oudste Thora die er bestaat. Zonder opgaaf van reden werd ons de toegang geweigerd en na alle assertieve gedragingen van de laatste weken hebben we ons daar maar bij neergelegd. Ton deed nog een poging met "graag of niet" en "ge moet ‘t zelf weten" maar de bewakers waren niet te vermurwen. 
We zijn naar de jeugdherberg gefietst en hebben er onze intrek weer genomen (kamer 19 voor lezers die van details houden). We verheugden ons op belanstelling maar we houden het maar op de Ramadan die flink roet in het eten gooide. Men vroeg niet eens waar we die 4 weken geweest waren. Ton opnieuw "Ge moet ‘t zelf weten". We proberen nu de terugreis te regelen en lopen hier nog een paar dagen te lamballen. Souvenirs kopen, nog even de Hammam in en naar de mooie meiden op het strand (kijken). Ton tegen de meiden "Ge moet ‘t zelf weten" Toen dit niets opleverde nog een laatste poging met "Graag of niet". Sindsdien trekt hij wat met zijn linker been. Hij heeft zich nu volledig op het aankopen van souvenirs gestort. 
In onze kamer hebben we het leven van de woestijn voortgezet en besloten om niet meer aan tafel te gaan. We gaan nu aanliggen. Het is duidelijk beter voor de spijsvertering. Nu het thuisfront nog zien te overtuigen. Over enkele dagen nog een afsluitend verhaaltje. We moeten namelijk nog even bedenken wat we zullen schrijven als het om het aantal kilometers gaat Weer thuis Nagenietend van de reis zijn we weer terug in een herfstachtig Nederland met wel haast Tunesische temperaturen. Vroeg in de avond zijn we afgelopen maandag in Keulen geland. We wilden graag fietsend thuiskomen, maar dat zou middernacht worden en dat konden we een hele hoop mensen niet aandoen. De oplossing werd aangedragen door de schoonmoeder van Ton (er zijn dus ook hele aardige schoonmoeders, maar ja Ton is dan ook wel de ideale schoonzoon). We konden bij haar in Venlo overnachten. Na aankomst in Keulen zijn we zodoende met de trein gereisd. Daar tegen middernacht aangekomen stond het bier koud en lag de varkenshaas in de pan. Aangezien beide verboden zijn in Tunesixeb kun je wel stellen dat Ton’s schoonmoeder aardig aanvoelde waar de primaire behoeftes lagen. De volgende ochtend zijn we in de regen via de LF13 westwaarts vertrokken. Rond de middag konden we onze geliefden doorweekt en steenkoud in onze armen sluiten. Bibberend en kletsnat vertelden we hoe warm en droog het in de woestijn was. 
We kijken allebei terug op een geslaagde vakantie die toch weer helemaal anders verlopen is als dat we van te voren gepland hadden. (Daarom plannen we iedere reis ook minder) Maar juist in de onverwachte niet geplande gebeurtenissen ligt vaak het avontuurlijke en uitdagende van een reis besloten. Tunesixeb is een boeiend vakantieland waar, voor wie het op wil zoeken, nog veel van de authentieke cultuur van het land terug te vinden is. Romeinen, Arabieren, Berbers en Bedoexefenen; allemaal hebben ze hun sporen nagelaten. Soms in de vorm van prachtige mozaxefeken, dan weer in de vorm van een heel eenvoudige moskee. De invloed van al deze vreemde culturen heeft ook een positieve weerslag gehad op de mentaliteit van de Tunesische bevolking. De Tunesixebrs zijn trotse mensen. Trots op hun land en hun cultuur. Tergelijkertijd staan ze echter ook open voor andere meningen en gewoonten. We hebben vele discussies over geloof, cultuur en verschil in rijkdom kunnen voeren. Zelf delicate onderwerpen als het terrorisme en de rol van de vrouw in de islam en in de westerse cultuur kwamen ter tafel. Er was tijdens discussies altijd sprake van wederzijds respect en we hebben er alleen maar goede herinneringen aan overgehouden. Aan het fietsen in Tunesixeb hebben we gemengde gevoelens over gehouden. Tunesixeb is geen fietsland. Dat wisten we van te voren natuurlijk ook wel, maar we dachten dat we de moeilijkheden moesten verwachten in hoge temperaturen, gebrek aan kampeermogelijkheden en slechte wegen. Juist deze zaken hebben ons geen enkel probleem opgeleverd. We hebben echter aanzienlijk minder fietskilometers kunnen maken als dat we graag gewild hadden. Aanvankelijk waren de buikklachten het probleem, maar toen we eenmaal aan het fietsen waren, bleek dat vooral het feit dat we ons alleen over grote wegen van A naar B konden verplaatsen de nodige problemen op te leveren. Het vrachtverkeer, dat overigens keurig rekening met ons hield, (we hebben het wel eens anders meegemaakt) gooide geen roet in het eten, maar wel in onze longen. Na twee dagen fietsen hoestten we alsof we allebei zware van Nelle rookten. We hebben daarom flinke stukken met de louage (pick-up taxi) afgelegd. Anderzijds heeft het fietsen ons wel in contact met de bevolking gebracht op een manier die ons waarschijnlijk anders niet gelukt was. Velen wilde onze fiets kopen, optillen, ruilen tegen kamelen of er een steen tegen aan gooien. Ze stonden in de slaapkamer, op het balkon, tussen de schapen, hingen aan de dromedaris en stonden onder de douche. De tocht door de woestijn was voor ons het hoogtepunt van de reis. We hebben stevig afgezien maar er herinneringen aan overgehouden die we ons leven lang wellicht niet meer zullen vergeten. Het klinkt als een clichxe9, maar het is ook heel gezond om jezelf mentaal en fysiek weer eens tegen te komen en te ontdekken waar de grenzen liggen. 
Voor de statistici: We hebben ongeveer 1100 km gefietst, (terwijl we er 2000 gepland hadden) 150 km gelopen, xb1 200 flessen mineraalwater gedronken, 22 capsules imodium geslikt en op 2 kapotte banden na geen fietsproblemen gehad. (de 2e nota bene 3 km voordat we thuis waren) We danken iedereen die ons hebben geholpen. In Tunesixeb zelf was het onze prive reisleidster Maria die deuren voor ons opende die wellicht anders gesloten waren gebleven. Onze grootste dank gaat echter uit naar onze vrouwen en kinderen die het geen probleem vonden dat wij weer zonodig moesten gaan fietsen en er voor zorgden dat we, op momenten dat we er even "doorheen zaten", weer gemotiveerd raakten om door te gaan. Bedankt allemaal en tot een volgende reis !!!!!! Ton en Herman 
Onze fiets belevenis.
De eerste dagen in op Djerba. Mei 2005. We zijn goed op Djerba aangekomen. En de fietsen hebben het gooi en smijtwerk ook overleefd. We bivakkeren in een oude caravanserrail. Dit was vroeger een overnachtingsplaats voor handelaren die met hun kamelen uit de woestijn kwamen. Er is nauwelijks iets aan verandert, alleen de kamelen zijn fietsen geworden. Er is een stenen verhoging met twee matrassen en om 04.30 worden we gewekt door de imam die in dolby surround het ochtengebed vanaf de minaret verkondigd. Dit 5 maal per dag. Morgen gaat het echte werk beginnen. We hebben enkele dagen kunnen wennen aan de temperatuur tussen de 35 en 40 graden en gaan maar eens proberen om daar in te fietsen. Het zal een hele toer worden Via Gabes, Sfax en Sousse gaan we naar Kairouan, ons was verteld voor dat we vertrokken dat het niet te doen was om van Djerba naar Sfax te gaan, maar eigenwijs als we waren wilden we dat toch proberen. De eerste fietskilometers Omdat we allebei nog wat moeten herstellen van lichamelijke ongemakken, hebben we vandaag 30 km gefietst, morgen 60 en overmorgen gaan we beginnen. Vandaag nog even een toeristenresort bezocht. We waren meteen genezen en zijn naar de plaatselijke markt gereden om inkopen te doen voor een voedzame maaltijd. Om jullie een indruk te geven wat wij onder voedzaam verstaan hebben we enkele foto’s bijgevoegd van de gebruikte ingredienten. Verkast Vandaag zijn we 240 km naar het noorden verkast met een bestelauto die we om 10.00 besteld hadden en die om 13.00 op kwam dagen. Fietsen was geen optie omdat we alleen maar over de snelweg naar Sfax konden. Onderweg kwamen we in een hoosbui terecht. De eerste regen sinds mei. De enige problemen die we nu hebben is het feit dat we al enkele dagen geen alcohol meer gehad hebben. Maar aangezien wij problemen als uitdagingen beschouwen, gaan we dit vanavond oplossen. Drankgebruik toegenomen!!! We fietsen op het moment zo’n 70 kilometer per dag, en brachten een bezoek aan El Jem het best bewaarde amfitheater ter wereld, een echte aanrader. Omdat het toch behoorlijk warm is (30 graden) stijgt ons watergebruik ongeveer zoveel als een amerikaanse auto benzine gebruikt. We drinken dus heel wat af en nog steeds niet veel alcohol. Vandaag hebben we onderdak bij een Tunesische familie en hebben een echte lokale maaltijd genuttigd. Vanavond gaan me met de gastheer naar de bar maar hij werkt en kunnen we (mogelijk)ons alcohol peil weer op niveau brengen. We vertrekken morgen richting het binnenland naar de plaats (Kairouan?) waar een kwekerij is van onze Hollandse kennis. Het vervolg We zijn inmiddels via de familie van een Tunesische kennis (wat is de wereld toch klein) in aanraking gekomen met het echte tunesische familieleven. Gastvrijheid waar we in Nederland nog wat van kunnen leren en mannen met baarden kussen, geeft ook een extra dimensie aan de vakantie. We hebben een aantal dagen lang flink kunnen fietsen in een aangename temperatuur van rond de dertig graden en zijn inmiddels in Sbeitla aangekomen. Wat tegenviel was de enorme stank van de uitlaatgassen en dito lucht. We hoesten allebei als zware van Nelle rokers. Moet je jezelf voorstellen dat je naar adem hapt omdat je net een steile heuvel aan het beklimmen bent en net voor je boven bent komt er een vrachtauto langs zonder koppakking die zoveel rook achterlaat dat je niet kunt zien of het een luxe of een vrachtauto is. Zoals al eerder gemeld waren we gisteren te gast bij een tunesische familie. We werden door de hele familie ontvangen en kregen meteen een stevige maaltijd voorgeschoteld. Via handen voeten en de oooohs en aaaahs van hebben we een aangenaam onderhoud gehad en we zijn met een tas vol granaatappels en dadelpitten weer vertrokken. Morgen willen we over een van de hoogste bergen van Tunesie fietsen en zoals de foto’s laten zien verbroederen Ton we steeds meer. Fietsmanagement Wij gaan er ‘s morgens met het grootste verzet er vol in, schakelen een tandje kleiner als we moe worden, schakelen een tandje bij als we een of meerdere mooie vrouwen zien en houden vervolgens op als we moe zijn of de eerder genoemde vrouwen iets tegen ons zeggen. Drinken doen we van nature al veel. Ons fietsmanagement werkt voor ons in ieder geval goed als je onze afstanden in ogenschouw neemt. Een rondje Gafsa Nadat we gisteren de ruines van de Romeinse stad in Sbleita hadden bezocht zijn we nog naar Gafsa verkast. Voor vandaag hadden we een rondje vanuit Gafsa gepland. Een rondje door een van de mooiste landschappen van Tunesie. Vanmorgen werden we echter geconfronteerd met de genadeloze wraak van de kip die we gisteren naar binnen gewerkt hadden. Eentje van het Salmonella-ras. We wisten dat er een aantal hellingen van meer als 12 procent. Wat we niet wisten was het feit dat de weg alleen in goede omstandigheden met een terreinauto is te gebruiken. We hebben het geweten!!!!! Een onbegaanbare weg met hellingen van 12 procent, 30 graden en allebei diarree. Hierbij kwamen dan ook nog de eerste serieuze confrontaties met de Tunesische honden. Ze bleken geen boodschap te hebben aan: braaf beest of hoe spreekt ie dan. Onze strategie is nu zo hard mogelijk fietsen als we ze tijdens een afdaling tegenkomen en de geweldadige confrontatie op zoeken als we bergopwaarts gaan. Ze zijn hier echter zo vertrouwd mee, dat een steenloze gooibeweging al genoeg is. Misschien mocht de indruk ontstaan dat het vandaag een en al ellende was; niets is minder waar. De hellingen waren te doen, poepen kun je overal en de hitte was draagelijk. Daarbij kwam het fantastische landschap, de vriendelijke mensen en een stilte die pijn doet aan je oren. Kortom een prima dag waarop we 72 km gefietst hebben. Richting woestijn We voelen er weinig voor om letterlijk verslag van onze belevenissen te doen, daarom zomaar wat beschrijvingen van indrukken en gebeurtenissen. We hebben voor het eerst kennis gemaakt met de "Blatta Orientalis.L." oftewel de Kakkerlak. Het exemplaar op de bijgaande foto is helaas overleden. De doodsoorzaak is waarschijnlijk te herleiden naar de lokatie waar we hem (of haar) aantroffen; nl de zeem van m’n rennersbroek. In Metlaoui hebben we ons in het toeristengebeuren gestort en zijn een halve dag op pad geweest met de Lazzard Rouge. Het is de trein van de laatste Bei (vergelijkbaar met een sultan) van Tunesie. Hij is in 1910 gebouwd en wordt nu gebruikt om toeristen te vervoeren over het spoorlijntje dat gebruikt wordt door de fosfaatmijnbouw. Het decoor waarin het e.e.a. zich afspeelt werd ook gebruikt in "The English Patient" De trein ademde de sfeer van langvervlogen tijden uit. Op de foto Ton op het bordes van de trein. Het kon zo uit de eerder genoemde film geknipt zijn. Nu we verder naar het zuiden gaan wordt het fietsen ook zwaarder. Het is zo heet dat we blij zijn met wind van voren i.p.v. in de rug. Gistermiddag 56 km lang door een leeg landschap met alleen de weg en in de verte bergen en een schamel Bedoeinen onderkomen.We ervaren deze 56 zwaarder als 100 km door de Schotse Hooglanden. Ook onze buikklachten zijn nog niet verdwenen, zodat we maar even een dag bijtanken in Tozeur. Om de tijd toch op een zinvolle manier in te vullen heeft Ton zich incognito onder de plaatselijke oudere wijzen begeven. Hij is er niet meer vandaan te krijgen !!! We blijven (nog enkele dagen) in Tozeur. De Ramadan is begonnen. Voor ons verandert er niet zo heel veel. Eten deden we vanwege de buikklachten al nauwelijks. Ton is vrijwel gestopt met roken en aan sex denken we nog niet eens meer !!! (tenminste ik) (en ik ook niet hoor) Nefta-Tozeur Even bijpraten, De lichamelijke klachten lijken we de baas te worden, maar ja, wat wil je op een dieet van dadels, bananen, brood en yoghurt. Gistermorgen ging ik even uit fietsen (tja, je moet wat als je hier zit) Onderweg tussen de dadelbomen werd hij aangesproken. De conversatie verliep alsvolgt: Said: "Francais" ik: "Hollanda" Said: "Waar in Holland" ik: "Eindhoven" Said: "Helmond, Deurne, Bakel, Boekel, Asten ik: "Asten" Said: "Jij hier komen zitten, lekker praten, tijd genoeg Ramadan En ja zoiets hoef je maar een keer tegen me te zeggen. De beste man was nog nooit in Nederland geweest maar wist alles over onze regio. Kievietstraat, Vondellaan en Hotel Westend hij kende ‘t allemaal. Hij bleek de eigenaar te zijn van een dadelboomgaard in de oase. Anderhalve hectare oase met overal water, fluitende vogels en fruitbomen. Abrikozen, citroenen, dadels, bananen, hennabomen, vijen, moerbeibomen enz. In zo’n omgeving moeten Adam en Eva de mist in zijn gegaan. De dagbesteding van Said bestond vooral het vanuit een liggende houding instrueren van zijn twee personeelsleden. Hij vertelde dat vorige week Willem_Alexander en Maxima in de oase waren geweest. "Allemaal flauwekoel" volgens Said. Toen hij vroeg waar ik werkte en hem vertelde dat ik dit in Boekel deed, Antwoordde hij met "allemaal halve garen" Naar aanleiding van het bovenstaande willen we even terugkomen op het item "vogels". We hebben tal van vogels gezien die we niet echt konden thuisbrengen. Eentje die we wel konden thuisbrengen was de hop. Iedere keer dat we er een zien vliegt hij krijsend en schijtend weg. We hebben nl. ook leeuwerikken gezien en een roofvogel die we niet thuis konden brengen. Wij worden vaak door emoties overmand ( wa skon, de du zir, valt kapot, nondeju wan end nog) en zien daardoor deze details over het hoofd. Zo merkte ik na het bekijken van de foto,s op, dat er een pootje aan de kakkerlak ontbrak. Nu maakt Ton al enkele dagen handbewegingen die niets met fietsen te maken hebben, en schuift hij steeds van voor naar achter over zijn fietszadel, en wat bleek; Het ontbrekende pootje was achtergebleven in de zeem. Zoals eerder gebleken mengt Ton zich graag onder de plaatselijke bevolking en verdiept zich dan in gewoontes en gebruiken. Deze ochtend heeft hij zich volledig geconcentreerd op het fenomeen "schijnhuwelijk" Hij weet er nu alles van en mocht je over dit onderwerp vragen hebben dan hoort hij ‘t wel. Oh ja, tussendoor hebben we ook nog 60 km gefietst. We zijn naar Nefta geweest. Een afspiegeling van Tozeur maar dan wat authentieker en vrij van toeristen. We voelen ons verplicht om toch enige duidelijkheid te verschaffen over onze inspanningen. Normaal willen we niet te koop lopen met onze prestaties, maar bij U wekt schijnbaar de indruk dat we hier de hele dag achterover tegen een dromedaris geleund in de zon liggen. Niets is minder waar!!! Als voorbeeld de tocht van gisteren. We hebben ongeveer 100 km gefietst, het was 37xb0C, we hadden een harde wind recht van voren, (dit was ook wel lekker)na 63 km de eerste struik en na 68 km de eerste boom. Dit alles gefietst op 6 liter water, 1 rond brood, 4 bananen en een handvol dadels. Schijnhuwelijk. Ton heeft een schijnhuwelijk gesloten met een duitse, in het kleine museum van Tozeur, en het in het Duits vertaald, zijn schijnbruid heeft na deze vertaling gelezen te hebben de benen genomen. Bergoasen. De afgelopen dagen hebben we enige bergoases bezocht, Chebika, Tamerza, Mides, zoals alle toeristen moesten we dat ook gezien hebben. Het ligt op 60 km van Tozeur en is een prachtige omgeving om te fietsen. Ook al gaat het op sommige plaatsen steil omhoog. Dwars door de zoutzee Chot Djerit. Verder zijn we dwars door de zoutzee Chott Djerit gefietst, die weg is 50 km lang met af en toe een koffie hutje, en zo aan de rand van de Sahara beland. Vanaf hier is er duizenden kilometers ver helemaal niets meer. We zijn nu in onderhandeling (zoiets duurt hier dagen) over hoe we onze reis met een schuine doorsteek door de woestijn kunnen voortzetten. Ondertussen hebben we een aardig hotelletje vanwaar we uit het zwembad recht de Sahara inkijken. De Sahara in De onderhandelingen zijn succesvol afgerond en we trekken morgen de Sahara in. We krijgen ‘n begeleider, drie dromedarissen plus een reserve mee, de fietsen gingen boven op de dromedaris. We hebben ongeveer 100 km woestijn voor de boeg en doen daar wrsch. 5 dagen over. Als we ook ‘ nachts reizen ‘n dag korter. ‘s Nachts reizen is mogelijk omdat er een wassende maan is. Het nadeel is dat we dan op de dromedaris moeten of lange broek en dichte schoenen i.v.m. schorpioenen en slangen die ‘s nachts actief zijn en zich overdag schuil houden voor de zon. Ton en ik nemen 45 liter drinkwater mee en de begeleider zorgt voor het eten. Wij moesten hout zoeken voor het vuur en afwassen, na de zonsondergang gingen we eten,daarna slapen onder de mooiste sterren hemel die ik ooit gezien heb. Er is geen contact met de buitenwereld meer mogelijk, behalve als er militairen op grenscontrole zijn. We kunnen dan gebruik maken van hun antennes. Als we na 5 dagen niet aankomen wordt er naar ons gezocht. We vertrekken dus vanuit Zafraan (12 km westelijk van Douz) en hopen zondag aan te komen in Ksar Gislane, 100 km zuidoostelijker. Het is wat lastig om alle indrukken onder woorden te brengen maar samen met de foto*s moet het lukken. We zijn woensdagmorgen vertrokken met 3 dromedarissen 2 begeleiders 45 liter drinkwater en een zak vol tomaten komkommers en bakmeel. Onze fietsen namen de plek in waar wij ombeurten zouden kunnen zitten zodat het betekende dat wij net als de begeleiders moesten lopen. Het bijkomende probleem voor hen was ook nog eens dat de Ramadan is begonnen zodat ze tussen 5 uur smorgens en 6 uur savonds niet mochten eten drinken of roken. De indeling en bezigheden verliepen alle dagen ongeveer hetzelfde. Om 4 uur stonden de begeleiders op (chemauxliers is trouwens een veel mooier woord) Ze maakten een kampvuur aten dan hun Ramadanmaal en deden hun godsdienstige verplichtingen en tegen een uur of half 5 kwamen wij uit onze tent gekropen. Een dikke fleece aan en rond het kampvuur aten we het brood op dat even te voren in het vuur gebakken was. Koffie uit de waterketel en vervolgens opbreken en alles weer opladen. Bij dit alles zo ontzettend veel vliegen dat je er na iedere hap wel een uit je mond moest halen en in ooghoeken oren neuzen en overal waar ze maar in konden kruipen waren ze te vinden. Wassen en tanden poetsen was uit den boze vonden de chemauxliers. Het was waterverspilling. Over dat laatste dachten wij echter anders. We stonden van onzelf verbaasd hoe snel we onze levensstijl aanpaste aan deze wel erg basale manier van leven. Na een dag rook alles en iedereen al hetzelfde en na twee dagen stonk het al niet meer. Ook andere dingen namen we over van de dromedarissen. Scheten boeren slurpen; nergens keken we nog van op. We liepen meestal rond een uur of zes in het donker aan en konden dan even later genieten van een prachtige zonsopgang. Het lopen zelf is nogal vermoeiend. Het grootste gedeelte bestond uit mul zand en er werd vaak om de heuvels heen gelopen zodat iedere hemelsbrede kilometer er vaak twee in de praktijk waren. Na een uur of zes stevig doorlopen stopte we dan rond de middag en nadat de bagage was afgeladen ging iedereen in het zand een schaduwrijke plek zoeken. Deze waren vaak zo schaars aanwezig dat het vaak toch nog een zonnige aangelegenheid werd. Rond deze tijd was het meestal al weer 35 graden. Vaak dronken Ton en ik dan weer voor het eerst eens flink. We vonden ook dat we het niet konden maken om de hele dag doorlopend te eten en te drinken terwijl onze begeleiders daar niet van konden genieten. Als de vliegen het niet al te veel verpestte sliepen we dan een aantal uren. We zette onze tent op en werden door onze begeleiders op pad gestuurd om brandhout te zoeken terwijl zij hun dieren verzorgden. De dromedarissen hebben trouwens 5 dagen land niets te drinken gehad maar dat schijnt geen enkel probleem te zijn. Tegen de klok van vier werden dan de voorbereidingen voor het eten getroffen. Vers brood werd er gebakken en tegen zessen tuurden we met zijn alle naar het horloge om aan te kunnen vallen als de Ramadan het toeliet om te kunnen gaan eten. Het was onvoorstelbaar wat deze woestijnmannen met uiterst primitieve middelen op tafel ( nou ja in het zand) wisten te toveren. Rauwkost dadels granaatappel Chorba (stevige Tunesische soep)en Couscous. We hebben al die dagen heerlijk gegeten. We bleven daarna meestal nog enkele uren rond het kampvuur hangen en deden de afwas met woestijnzand. Tegen een uur of acht doken we dan weer onze slaapzak in. De woestijn zelf heeft op ons een onuitwisbare indruk gemaakt. Er is volop leven ook al is dat overdag niet te zien. De chemauxliers attendeerde ons op sporen van jakhalzen gazelles schorpioenen slangen woestijnratten wilde varkens en nog veel meer dieren. De woestijn zelf verandert ook steeds. Dan weer hoge zandduinen dan weer oneindige vlaktes met af en toe een struik. De wind is er steeds. Soms een briesje maar meestal een harde wind die het zand in alles blaast waar het in kan. (het voordeel hiervan is dat de vliegen er dan weer uit komen) De nachten waren heel bijzonder.(dit los van het feit dat ik wel erg dicht langs Ton lag) We wisten allebei dat er veel sterren waren maar zoveel. Gepaard gaande met de oorverdovende stilte is dit iets om nooit meer te vergeten. Ksar Gishlane In Ksar Gihlane aangekomen waar we van de dromedarissen en hun begeleiders afscheid hebben genomen. Dit dorp is ontstaan uit een oase en is aan alle kanten nog omgeven door tientallen kilometers woestijn. De Romeinse vesting duidt al op eeuwenlange bewoning. We hebben er luxe overnacht en zijn de volgende ochtend met een Landrover 100 km naar het oosten verhuisd. Dit stuk hebben we helaas ook niet kunnen fietsen omdat de weg onbegaanbaar is voor een gewone auto en zeker voor een fiets met 30 kilo bepakking. Nog wat informatie over de woestijnervaring. We hadden in deze 5 dagen de beschikking over 30 flessen bronwater van anderhalve liter. Dit lijkt weinig, en dat vonden wij dus ook, maar met gediciplineerde consumptie hebben we geen moment dorst gehad. Hieruit blijkt maar weer eens hoe makkelijk wij consumeren en wrsch. ook veel meer als dat we daadwerkelijk nodig hebben om ons prettig te voelen. Hemelsbreed was de afstand 85 km maar doordat we om iedere zandduin heenliepen en plaatsen moesten zoeken met hout en voedsel voor de dromedarissen hebben we volgens de chamauxliers ongeveer 150 km gelopen in de 5 dagen. Ton is de tweede dag ziek geweest en is hersteld op de dromedaris. Volgens hem en op de conditie van zijn bilnaad afgaande was dat ook niet alles. Hij was zo genezen. De begeleiders vertelden dat zij ook alleen maar op de dromedaris gingen zitten om uit te rusten en ook meestal liepen. De maaltijden waren ook steeds heel licht verteerbaar, wat brood, groenten, soep en couscous, maar geen vlees of andere zware kost. De temperaturen schommelden stevig. Overdag tegen de veertig graden en ‘s nachts kropen we diep in de slaapzak. Er was vaak ook zo’n harde wind dat de tent de hele nacht stond te klapperen. De tent heeft het overigens fantastisch uitgehouden. Gezandstraalt in de storm en geen krimp gegeven. Tataouine We zijn in Tataouine beland, waar we weer genieten van hele alledaagse dingen als een douche en een bed. De komende dagen gaan we hier nog wat rondfietsen om de Ksars te bezoeken. Dit zijn (meestal verlaten) dorpen op de top van een heuvel die door hun speciale bouwwijze architectonische hoogstandjes zijn. Na anderhalve dag lantefanteren begon het weer te kriebelen. Eindelijk weer fietsen, er moest weer wat adrenaline borrelen. We zijn momenteel in een omgeving waar veel Ksars te vinden zijn. Dit zijn meestal onbewoonde Berberdorpen op de top van een afgeplatte heuvel in een heel typerende bouwstijl. We hebben een rondje van 92 km gemaakt om enkele van deze dorpen te bezoeken. We hebben er bewust voor gekozen om de wat meer afgelegen dorpen te bezoeken omdat de dorpen daar nog oorspronkelijker zijn en de meeste toeristen ze nog niet gevonden hebben. Het lijkt alsof de huizen gisteren verlaten zijn. Het was niet de makkelijkste dag om te fietsen; in de heuvels met wind tegen was het in de schaduw 35 graden. In de dalen waar het windstil was hebben we 42 graden gemeten. Tergelijkertijd weer eens wat klimmetjes. We moeten ook weten waarom we hier zijn. Morgen nog zo*n dagje maar dan de andere kant op. Terug naar Djerba Eeergisteren hebben we nog een rondje van 60 km gefietst en daarbij een aantal Gorfa’s bezocht. Dit zijn opslagplaatsen van landbouwprodukten die rondom een binnenplaats zijn gebouwd. Ze kenmerken zich door hun unieke bouwwijze. Het doel was vooral om de oogst van graan, olijven en dadels te beschermen tegen diefstal. Ook zagen we een speciaal kerkhof op onze roete. Gisteren zijn we per louage vertrokken uit Tataouine. Wat wij dachten dat bewolking was bleek zand te zijn. Het waaide zo hard dat het stof de zon verduisterde. We zijn op de grens van het vaste land en het eiland Djerba uitgestapt en op weg naar de jeugdherberg waar we ons rondje begonnen zijn hebben we nog een museum bezocht en een tweede poging gedaan om de beroemde synagoge te bezoeken. Het is de synagoge die vorig jaar het doelwit was van een terroristische aanslag. Tot de inboedel behoort de oudste Thora die er bestaat. Zonder opgaaf van reden werd ons de toegang geweigerd en na alle assertieve gedragingen van de laatste weken hebben we ons daar maar bij neergelegd. Ton deed nog een poging met "graag of niet" en "ge moet ‘t zelf weten" maar de bewakers waren niet te vermurwen. We zijn naar de jeugdherberg gefietst en hebben er onze intrek weer genomen (kamer 19 voor lezers die van details houden). We verheugden ons op belanstelling maar we houden het maar op de Ramadan die flink roet in het eten gooide. Men vroeg niet eens waar we die 4 weken geweest waren. Ton opnieuw "Ge moet ‘t zelf weten". We proberen nu de terugreis te regelen en lopen hier nog een paar dagen te lamballen. Souvenirs kopen, nog even de Hammam in en naar de mooie meiden op het strand (kijken). Ton tegen de meiden "Ge moet ‘t zelf weten" Toen dit niets opleverde nog een laatste poging met "Graag of niet". Sindsdien trekt hij wat met zijn linker been. Hij heeft zich nu volledig op het aankopen van souvenirs gestort. In onze kamer hebben we het leven van de woestijn voortgezet en besloten om niet meer aan tafel te gaan. We gaan nu aanliggen. Het is duidelijk beter voor de spijsvertering. Nu het thuisfront nog zien te overtuigen. Over enkele dagen nog een afsluitend verhaaltje. We moeten namelijk nog even bedenken wat we zullen schrijven als het om het aantal kilometers gaat Weer thuis Nagenietend van de reis zijn we weer terug in een herfstachtig Nederland met wel haast Tunesische temperaturen. Vroeg in de avond zijn we afgelopen maandag in Keulen geland. We wilden graag fietsend thuiskomen, maar dat zou middernacht worden en dat konden we een hele hoop mensen niet aandoen. De oplossing werd aangedragen door de schoonmoeder van Ton (er zijn dus ook hele aardige schoonmoeders, maar ja Ton is dan ook wel de ideale schoonzoon). We konden bij haar in Venlo overnachten. Na aankomst in Keulen zijn we zodoende met de trein gereisd. Daar tegen middernacht aangekomen stond het bier koud en lag de varkenshaas in de pan. Aangezien beide verboden zijn in Tunesixeb kun je wel stellen dat Ton’s schoonmoeder aardig aanvoelde waar de primaire behoeftes lagen. De volgende ochtend zijn we in de regen via de LF13 westwaarts vertrokken. Rond de middag konden we onze geliefden doorweekt en steenkoud in onze armen sluiten. Bibberend en kletsnat vertelden we hoe warm en droog het in de woestijn was. We kijken allebei terug op een geslaagde vakantie die toch weer helemaal anders verlopen is als dat we van te voren gepland hadden. (Daarom plannen we iedere reis ook minder) Maar juist in de onverwachte niet geplande gebeurtenissen ligt vaak het avontuurlijke en uitdagende van een reis besloten. Tunesixeb is een boeiend vakantieland waar, voor wie het op wil zoeken, nog veel van de authentieke cultuur van het land terug te vinden is. Romeinen, Arabieren, Berbers en Bedoexefenen; allemaal hebben ze hun sporen nagelaten. Soms in de vorm van prachtige mozaxefeken, dan weer in de vorm van een heel eenvoudige moskee. De invloed van al deze vreemde culturen heeft ook een positieve weerslag gehad op de mentaliteit van de Tunesische bevolking. De Tunesixebrs zijn trotse mensen. Trots op hun land en hun cultuur. Tergelijkertijd staan ze echter ook open voor andere meningen en gewoonten. We hebben vele discussies over geloof, cultuur en verschil in rijkdom kunnen voeren. Zelf delicate onderwerpen als het terrorisme en de rol van de vrouw in de islam en in de westerse cultuur kwamen ter tafel. Er was tijdens discussies altijd sprake van wederzijds respect en we hebben er alleen maar goede herinneringen aan overgehouden. Aan het fietsen in Tunesixeb hebben we gemengde gevoelens over gehouden. Tunesixeb is geen fietsland. Dat wisten we van te voren natuurlijk ook wel, maar we dachten dat we de moeilijkheden moesten verwachten in hoge temperaturen, gebrek aan kampeermogelijkheden en slechte wegen. Juist deze zaken hebben ons geen enkel probleem opgeleverd. We hebben echter aanzienlijk minder fietskilometers kunnen maken als dat we graag gewild hadden. Aanvankelijk waren de buikklachten het probleem, maar toen we eenmaal aan het fietsen waren, bleek dat vooral het feit dat we ons alleen over grote wegen van A naar B konden verplaatsen de nodige problemen op te leveren. Het vrachtverkeer, dat overigens keurig rekening met ons hield, (we hebben het wel eens anders meegemaakt) gooide geen roet in het eten, maar wel in onze longen. Na twee dagen fietsen hoestten we alsof we allebei zware van Nelle rookten. We hebben daarom flinke stukken met de louage (pick-up taxi) afgelegd. Anderzijds heeft het fietsen ons wel in contact met de bevolking gebracht op een manier die ons waarschijnlijk anders niet gelukt was. Velen wilde onze fiets kopen, optillen, ruilen tegen kamelen of er een steen tegen aan gooien. Ze stonden in de slaapkamer, op het balkon, tussen de schapen, hingen aan de dromedaris en stonden onder de douche. De tocht door de woestijn was voor ons het hoogtepunt van de reis. We hebben stevig afgezien maar er herinneringen aan overgehouden die we ons leven lang wellicht niet meer zullen vergeten. Het klinkt als een clichxe9, maar het is ook heel gezond om jezelf mentaal en fysiek weer eens tegen te komen en te ontdekken waar de grenzen liggen. Voor de statistici: We hebben ongeveer 1100 km gefietst, (terwijl we er 2000 gepland hadden) 150 km gelopen, xb1 200 flessen mineraalwater gedronken, 22 capsules imodium geslikt en op 2 kapotte banden na geen fietsproblemen gehad. (de 2e nota bene 3 km voordat we thuis waren) We danken iedereen die ons hebben geholpen. In Tunesixeb zelf was het onze prive reisleidster Maria die deuren voor ons opende die wellicht anders gesloten waren gebleven. Onze grootste dank gaat echter uit naar onze vrouwen en kinderen die het geen probleem vonden dat wij weer zonodig moesten gaan fietsen en er voor zorgden dat we, op momenten dat we er even "doorheen zaten", weer gemotiveerd raakten om door te gaan. Bedankt allemaal en tot een volgende reis !!!!!! Ton en Herman